~ Nie dokazuj ~

Było kiedyś w pewnym mieście 
wielkie poruszenie 
Wystawiano niesłychanie 
piękne przedstawienie 
Wszyscy dobrze się bawili, 
chociaż był wyjątek 

Młoda pani w pierwszym rzędzie 
wszystko miała za nic, 
Nawet to, że śpiewak śpiewał 
tylko dla tej pani! 
I gdy rozum tracił dla niej, 
śmiała się, kląskała... 

W drugim akcie śpiewak śpiewał 
znacznie już rozważniej, 
Młoda pani była jednak 
ciągle niepoważna. 
Aż do chwili, kiedy nagle, 
nagle wśród pokazu 
padły słowa: 

Nie dokazuj, mila, nie dokazuj! 
Przecież nie jest z Ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, mila, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lod! 
Nie dokazuj, mila, nie dokazuj! 
Przecież nie jest z Ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, mila, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lod! 

Innym razem zaproszony 
byłem na wernisaż, 
Na wystawę poźną nocą 
w głębokich piwnicach, 
Czy to były płótna mistrza 
Jana, czy Kantego...? 
Nie pamiętam... 

Były tam obrazy wielkie, 
płótna kolorowe, 
Z nieskromnymi kobietami 
szkice nastrojowe, 
Cale szczęście, ze natura 
martwa jednak były. 

Nie dokazuj, mila, nie dokazuj! 
Przecież nie jest z Ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, mila, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lód! 
Nie dokazuj, mila, nie dokazuj! 
Przecież nie jest z Ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, mila, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lód! 

Była także inna chwila, 
której nie zapomnę, 
Był raz wieczór rozmarzony 
i nadzieje płonne, 
Przez dziewczynę z końca sali 
podobna do róży... 
Której taniec w sercu moim 
święty spokój zburzył. 

Wtedy zdarzył się niezwykły, 
przedziwny wypadek, 
Sam już nie wiem jak to było, 
Trudno opowiadać... 
Jedno tylko dziś pamiętam 
Jak jej zaśpiewałem: 

„Usta milczą, dusza śpiewa, 
usta milczą, świat rozbrzmiewa,” 

lecz dziewczyna nie słyszała, 
tańcem już zajęta, 
w tańcu komuś zaśpiewała 
to, co tak pamięta: 

„Nie dokazuj, miły, nie dokazuj, 
przecież nie jest z ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, miły, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lód!” 
Nie dokazuj, mila, nie dokazuj! 
Przecież nie jest z Ciebie znowu taki cud! 
Nie od razu, mila, nie od razu, 
nie od razu stopisz serca mego lód! 

Ta ra raj daj daj, ta ra raj daj daj... 

Marek Grechuta